Daar was ik dan. Mijn grote zus loopt al maanden rond met een "baby", maar ik ben dan een echte. Voor alle zekerheid, de achterste op de foto. Volgens mij vindt mijn grote zus mij wel OK, hoewel ze mij natuurlijk niet echt kan beetpakken zoals ze met baby 1.0 heeft gedaan. Ze heeft nog niet helemaal door dat ze niet op me kan leunen zoals met haar "baby". Wacht maar tot ik tandjes heb zussie! Hoewel, ik heb natuurlijk wel al scherpe nageltjes waarmee ik fijn kan krabben ....
Mijn geboorte ging wel vlot. Zoals wel vaker drukt mama de zaken er flink doorheen, dus ook mij. Nou vond ik dat wel prima hoor. Mijn zus is een dwarsligger en moest weer zonodig moeilijk doen door in een stuit te gaan liggen. Aanstelster. Maar de placenta was toch weerbarstiger en moest toch met hulp in het ziekenhuis eruit komen. Was wel gaaf. Net een uur op de wereld en papa met mij in de auto achter de ambulance met mama aan. Maar gelukkig mochten we dezelfde nacht weer terug.
Tja, wat valt er verder te zeggen. Ik denk dat ik een hele lieve opa, oma, ooms, tantes, neefjes en een nichtje heb. Veel enthousiast om me heengespring. Maar wie nou wie is? Ze hebben niet eens netjes kennisgemaakt. Nou ja, dat zal ik dan nog wel zelf eens doen als ik kan praten. Tot snel, liefs van Zita
Geen opmerkingen:
Een reactie posten